Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen de afgelopen dagen de slachtoffers in Beiroet hebben gesteund. ❤️

Massaal is er gereageerd op de oproep tot gebed, ook zijn er duizenden giften gegeven. Er is in totaal aan het Christelijk Noodhulpcluster (Dorcas, EO Metterdaad, Tear, Woord en Daad, ZOA en Red een Kind) meer dan 1 miljoen euro gegeven voor Beiroet.

Samen met de andere organisaties zijn we ter plekke. We zijn direct in actie gekomen, zodat we kinderen zo snel mogelijk de hulp kunnen bieden die zij zo hard nodig hebben na deze ramp. Inmiddels zijn we begonnen met het zorgen voor voedsel, de reparatie van huizen en psychosociale hulp aan de meest kwetsbaren, waaronder kinderen.

De 24-jarige Nicole maakte de explosie in Beiroet van dichtbij mee. Ze was op die bewuste dag op kantoor, gelegen op slechts 700 meter van de ontploffing. Lichamelijk zal Nicole herstellen, maar deze ramp heeft haar mentaal heel hard geraakt.

‘Op 4 augustus om 18.07 stond de tijd stil in Beiroet. Gebroken ramen, verbrijzeld glas en gewonde mensen domineerden het straatbeeld van de Libanese hoofdstad. De explosie heeft mijn leven voorgoed veranderd. Ik heb verwondingen opgelopen aan mijn arm en nek. Lichamelijk zal ik weer helemaal herstellen. Maar psychisch is het een ander verhaal.

Het is nu bijna 10 dagen na de ramp. Ik kijk vooruit, naar de toekomst. Voor mij is dat nog onduidelijk, wat waarschijnlijk normaal is na zo’n heftige gebeurtenis. Ik vraag me af wat ik ga doen in de toekomst. Zal ik het land verlaten? Of zal ik blijven en accepteren dat Libanon geen veilige woonplaats is voor mij en mijn familie?

Voor een antwoord op deze vragen is het nu nog te vroeg. Ik moet eerst zorgen dat ik weer beter word. Ik moet psychisch herstellen van wat mij is overkomen. Mijn toekomst kan wachten.

Wat er gebeurd is, was niet alleen zwaar voor mij. Voor de hele Libanese bevolking is dit niet makkelijk. Ik denk dan ook aan de kwetsbare mensen. Wie gaat er naast de mensen staan die de langdurige zorg voor hun verwondingen niet kunnen betalen? Wie helpt de daklozen met onderdak? Ik heb er weinig vertrouwen in dat de overheid dit goed zal aanpakken.

Deze ramp heeft mijn leven drastisch veranderd. Waardevol zijn de kleine dingen in het leven geworden: het glas met heerlijke limonade, de geur van boeken, de prachtige zonsondergang. Het leven bestaat nu vooral uit de kleine dingen die mij gelukkig maken.’

Je kunt de slachtoffers in Beiroet ook helpen. Red een Kind biedt samen met de andere leden van het Christelijk Noodhulpcluster noodhulp. Met jouw gift kunnen we bijvoorbeeld zorgen voor psychologische hulpverlening. Doe je mee?

“Mijn moeder was kerngezond, en nu is ze totaal onverwachts uit ons leven verdwenen. Nadat ze zich jarenlang zorgen heeft gemaakt over mijn gezondheid heeft ze er niet eens van kunnen genieten dat ik genezen ben.”

Om privacy- en veiligheidsredenen is Amina een pseudoniem en is niet haar foto gebruikt. 

Een van de zwaarst getroffen wijken in Beiroet heet Mar Mikhael. Het is de wijk waar de 17-jarige Amina met haar ouders en haar 11-jarige broertje woont. De afgelopen jaren draaide het in het gezin om het leven van Amina. Zij heeft jarenlang gestreden tegen kanker, waardoor het voor het gezin niet ongewoon is om over de dood na te denken. Gelukkig overleefde Amina deze verschrikkelijke ziekte. Kort geleden is zij genezen verklaard. En toen kwam de explosie.

Vrijwel heel Mar Mikhael werd door de explosie weggevaagd. Ook Amina en haar gezin werden hard getroffen. Vandaag, iets meer dan een week na de explosie, overleed de moeder van Amina als gevolg van haar verwondingen. Amina: ‘Ze was kerngezond, en nu is ze totaal onverwachts uit ons leven verdwenen. Nadat ze zich jarenlang zorgen heeft gemaakt over mijn gezondheid heeft ze er niet eens van kunnen genieten dat ik genezen ben.’

‘Ik weet niet hoe ik deze shock moet verwerken. Morgen word ik wakker en dan moet ik mijn leven weer gaan leven. Ik zou niet weten hoe. Ons huis is niet meer bewoonbaar. Onze deuren zijn kapot, de muren zijn gebarsten, veel meubels en apparatuur zijn gebroken. Maar daar kunnen we ons nu niet druk over maken. Mijn vader heeft geen hoog salaris, maar door de gebeurtenis zien we de prijzen stijgen. We kunnen op dit moment alleen maar hopen dat we genoeg te eten zullen hebben en dat de situatie niet verder uit de hand loopt.’

“Ik weet niet hoe ik deze shock moet verwerken. Morgen word ik wakker en dan moet ik mijn leven weer gaan leven. Ik zou niet weten hoe.”

‘Ik wil anoniem blijven, omdat ik eerlijk wil zijn. Ik ben boos. Deze gebeurtenis was het rechtstreekse gevolg van de corruptie in ons land. Het had niet hoeven gebeuren. Mijn moeder had er nog kunnen zijn. Het maakt me boos als men spreekt over een vergoeding, want een dierbare is niet te vergoeden. Ik kan alleen maar aan mijn moeder denken. Niets anders doet er op dit moment toe.’ ‘Er waren al veel spanningen in Libanon, en ik zie om me heen dat de spanningen oplopen. Ik bid dat God zal zorgen voor gerechtigheid, en dat Hij ons het geduld geeft om op Zijn gerechtigheid te wachten.’

De enorme explosie heeft Vanessa, medewerker van onze partnerorganisatie Dorcas in Beiroet, van dichtbij meegemaakt. De ontploffing en de enorme ravage die daardoor is ontstaan, heeft een behoorlijke impact op haar. ‘Ik zal deze dag nooit vergeten. Mijn hart gaat uit naar iedereen die een geliefde heeft verloren.’

Hoewel Vanessa al veel heeft meegemaakt, maakt de explosie grote indruk. ‘Ik heb me nog nooit zo gevoeld als gisteren, na wat er met mijn mooie Beiroet is gebeurd. Ik zal deze dag nooit vergeten, het is voor altijd in mijn hart gegraveerd.’