In de Democratische Republiek Congo groeien honderdduizenden kinderen elke dag op tussen geweld, angst en onzekerheid. Kinderen raken al op jonge leeftijd getraumatiseerd door wat ze hebben gezien of meegemaakt. Onbezorgd kind zijn is hier allesbehalve vanzelfsprekend. Een veilige plek midden in alle chaos geeft kinderen weer hoop en kracht: “Ik vergeet even wat er allemaal is gebeurd.”

Een gezonde start is voor iedereen van levensbelang. De eerste levensjaren zijn cruciaal voor de ontwikkeling van een kind, zowel fysiek, emotioneel als sociaal. Als kinderen in deze fase geen veiligheid, rust en ruimte krijgen om te spelen en te leren, lopen ze blijvende schade op. Ze verliezen niet alleen hun kindertijd, maar ook hun toekomst.

Extreem geweld
Als Red een Kind bieden we kinderen in crisisgebieden zoals DR Congo een plek waar angst en geweld plaatsmaken voor lachen, spelen, creativiteit, emotionele ontwikkeling en vooral: kind zijn. Voor kinderen in DR Congo is dit van levensbelang. Ze zijn net als hun ouders en familie vaak al hun leven lang op de vlucht en geweld is nooit ver weg. Jongens lopen het gevaar dat gewapende groepen hen rekruteren. Elke nacht zijn er schoten te horen en overdag is het gevaarlijk om in je eentje naar de markt of naar school te gaan.

Begin dit jaar ontstond een nieuwe oorlog toen de militaire rebellengroep M23 richting de stad Goma trok. De groep liet een spoor van extreem geweld en vernielingen achter, waarbij veel mensen om het leven kwamen. Honderdduizenden gezinnen en kinderen moesten vanuit de vluchtelingenkampen waar ze verbleven opnieuw vluchten. Massaal trokken ze naar Goma. En nu keren ze weer terug vanuit de vluchtelingenkampen naar hun eigen dorpen. Patrick, directeur van Red een Kind in DR Congo, ziet dagelijks de impact van het werk van Red een Kind: “We werken in het gebied rondom Goma, waar gezinnen na jarenlange afwezigheid zijn teruggekeerd. Alles is hen afgenomen. Hun huizen zijn leeggeroofd, hun velden verwaarloosd. We bieden daarom hulp op het gebied van voedselzekerheid, bieden psychosociale ondersteuning en creëren kindvriendelijke plekken.”

Zoveel gedachten
De plekken waar de kinderen samenkomen, bieden rust en aandacht. Meestal is de plek te herkennen aan een grote Red een Kind-tent en zijn zorgverleners aanwezig om met de kinderen te spelen. Er is divers speelgoed en tijd voor spelletjes en creativiteit, zoals borduren. Ondertussen letten de zorgverleners op hoe kinderen reageren, omgaan met emoties en of ze extra zorg nodig hebben als gevolg van de trauma’s die ze hebben opgelopen. Zo verloor de twaalfjarige Daudi zijn eetlust door stress en verdriet. “We waren in 2022 op het veld toen het geweld losbarstte. We moesten vluchten. Er waren voortdurend geweerschoten,” vertelt hij. “Dit jaar moesten we opnieuw vluchten door de oorlog en zijn we teruggekeerd naar ons dorp. Onderweg zagen we dode lichamen. Het was zwaar en er gingen zoveel gedachten door mijn hoofd.” Hoe is het leven nu? Daudi: “Het leven is moeilijk. Maar toen er voor ons een plek kwam om te spelen, vergaten we even wat er was gebeurd. We spelen voetbal, kaarten, ook de meisjes doen mee. We zijn blij, want we kunnen spelletjes spelen. Veiligheid is voor mij de Red een Kind-tent.”

Zelf ook gevlucht
De zorgverleners die de kinderen begeleiden, hebben zelf als kind moeten vluchten en weten wat de kinderen hebben meegemaakt. Zo deelt Eric (31 jaar): “Ik denk vaak terug aan de tijd dat ik in 2007 moest vluchten. Ik was toen dertien jaar. Onderweg werden kinderen geraakt door kogels en sommigen kwamen om. We sliepen op straat, hadden geen eten of water. Veel kinderen werden ziek en overleden. Sommige beelden wil ik niet opnieuw zien. Nu ik werk bij Red een Kind, denk ik vaak terug aan die tijd. Ik had gewild dat er toen kindvriendelijke plekken waren geweest, waar we veilig konden spelen. Het geeft me voldoening om nu kinderen te helpen en hen te beschermen tegen de gevaren die ik zelf heb meegemaakt.”

Rust en vertrouwen
De medewerkers van Red een Kind zorgen niet alleen dat kinderen veilig kunnen spelen en leren. Ze begeleiden de kinderen ook in het omgaan met hun emoties. Jolie, moeder van een zoon, ziet hoe hij is veranderd. “Mijn zoon luisterde nooit. Hij gooide zelfs stenen naar me. Maar sinds hij naar de kindvriendelijke plek gaat, is hij een andere jongen. De sessies van Red een Kind geven mij rust en vertrouwen. Ik leer hoe ik met mijn gevoelens kan omgaan. Nu blijf ik rustig en dan gaat alles goed.”

Eigen knuffel
De kindvriendelijke plekken zijn veel meer dan speelplekken. Ze zijn plekken van herstel, hoop en groei. Trauma laat sporen na, vooral bij jonge kinderen. Hun hersenen zijn volop in ontwikkeling en daardoor extra gevoelig voor negatieve invloeden. Daarom is vroege hulp cruciaal. We gebruiken daarvoor het speciaal ontwikkelde psychosociale programma My Friend. Kinderen van vijf tot zeven jaar leren met My Friend omgaan met emoties en stress. Samen met een groep leeftijdsgenootjes en begeleiders gaan ze op avontuur met een bijzondere haas, hun ‘vriend’. Deze haas leert in elke sessie een nieuwe manier om met spanning om te gaan. Denk aan ‘stevig staan als een boom’, praten met een vriend of de ‘butterfly hug’ die troost biedt.

Tijdens het programma maken de kinderen ook een eigen knuffel, My Friend, van lokale materialen. Deze knuffel laat kinderen voelen wat ze geleerd hebben: dat ze niet alleen zijn, dat ze sterk zijn, en dat ze mogen voelen wat ze voelen. Als ze hun knuffel vasthouden weten ze: ik hoor erbij en mag er zijn. Omdat ouders een sleutelrol spelen in het leven van jonge kinderen, volgen zij een parallel programma. Ze leren dezelfde lessen als hun kinderen, aangevuld met eenvoudige oefeningen en voorlichting. Zo ontstaat ook thuis een veilige basis waarin kinderen kunnen groeien en herstellen. Directeur Patrick: “Ik ben trots op wat we zien in de gemeenschappen. Kinderen die weer lachen, ouders die samenkomen in dialoogsessies, gezinnen die weer perspectief hebben.”

Dertig geiten en meer dan honderd kippen kregen Jarno en Lisa op hun trouwdag cadeau. Een complete veestapel, waarmee Red een Kind gezinnen in armoede helpt. Lisa: “Uitdelen naar de wereld om je heen levert zoveel meer op dan alles voor jezelf houden.”

Bij een feestje hoort een cadeau. En bij een bruiloft is dat vaak een envelop met geld. Logisch, want een kersvers stel met toekomstplannen kan elke euro goed gebruiken. Jarno (25) en Lisa (29) uit Zaandijk zijn zo’n stel, maar besloten het helemaal anders aan te pakken. Ze vroegen al hun bruiloftsgasten om een dierbaar cadeaukaart van Red een Kind om gezinnen in Burundi, Malawi en Kenia te helpen. Kippen zorgen voor eieren om zelf te eten, en een geit geeft dagelijks melk en mest voor vruchtbare grond. Zo’n dier maakt een groot verschil voor gezinnen in armoede.  

We delen liever uit
“We wilden niet alleen onze liefde vieren, maar ook iets terugdoen voor de wereld om ons heen”, vertellen Jarno en Lisa een paar maanden na hun trouwdag. Jarno: “Natuurlijk kun je altijd geld gebruiken om nieuwe spullen te kopen. Maar wij hebben al een koophuis dat we helemaal hebben verbouwd, terwijl er zoveel mensen zijn die niet eens een dak boven hun hoofd hebben. We zijn gezegend met wat we hebben, dus delen we liever uit.” Lisa vult aan: “We hadden het gewoon echt niet nodig, en we vonden het niet leuk om een envelop als cadeauwens op de uitnodiging te zetten. Maar mensen willen wel heel graag iets geven, daarom was dit een prachtige oplossing.”  

Het stel vertelt dat ze christen zijn en Red een Kind kennen van christelijke evenementen en collectes in hun kerk. Toen ze zochten naar een mooie manier om giften te vragen voor hun huwelijk, stuitten ze online op het concept van dierbaar cadeau. Lisa: “Red een Kind is een mooie organisatie die gezinnen – en daarmee hele gemeenschappen – helpt om zelfstandig te worden. Mensen op deze manier zelfredzaam maken is een duurzame methode waar we enorm achter staan. Bovendien is het een mooie metafoor: dat we aan het begin van ons eigen gezinsleven ook een ander gezin op de wereld helpen met hun toekomst.”  

Dertig geiten
Maar aan hun plan zat nog wel een uitdaging: hoe kregen ze hun gasten zover dat die meededen, en niet toch met cadeaus of envelopjes aan zouden komen? Lisa: “We voegden bij onze online uitnodiging een compleet stappenplan toe hoe mensen via de website van Red een Kind een dierbaar cadeau konden geven.” Het idee was dat alle genodigden hun cadeaukaart mee zouden nemen naar de bruiloft, zodat ze op een speciaal bord gehangen konden worden.
Lisa: “Zo konden we zien hoe groot de veestapel werd”, lacht ze. “Alleen in de praktijk werkte dat niet, want niet iedereen had op de site van Red een Kind voor een fysieke kaart gekozen. Anderen stopten de kaart in een felicitatiekaart. Bovendien leverde het bij sommige mensen ook verwarring op, omdat dit niet een standaard cadeauwens is.  Ze vroegen aan de ceremoniemeesters of ze écht niets anders voor ons mochten meenemen!”
Het bord op het feest bleef daardoor leger dan verwacht. Maar bij het uitpakken van de cadeaus – die ze natuurlijk óók kregen – bleek de opbrengst prachtig: dertig geiten (750 euro) en honderdtwaalf kippen (560 euro).  

Jarno en Lisa vertellen dat al deze gulle giften hen een enorm warm gevoel gaven. Jarno: “Wij kregen een cadeau waarmee we andere mensen blij kunnen maken. Daardoor voel je nog meer liefde en dankbaarheid dan wanneer je alleen zelf geld krijgt.” Ze raden dan ook iedereen aan om hetzelfde te doen. Lisa: “We zijn blij en trots dat we via Red een Kind een positief verschil hebben gemaakt. Geven levert je zoveel liefde op!” 

Begin 2025 werd de stad Goma, in het oosten van de Democratische Republiek Congo, opnieuw getroffen door hevig geweld. Door het oplaaien van het M23-conflict raakten meer dan 700.000 mensen op de vlucht. Gezinnen werden uit elkaar gerukt, raakten alles kwijt en basisvoorzieningen vielen stil.

Zes internationale organisaties sloegen de handen ineen en kwamen in actie: Red een Kind, Tearfund DRC, Stichting Vluchteling, War Child, World Vision en CARE International. Samen startten zij een grootschalige noodhulpactie in Goma en de omliggende gebieden, zoals Nyiragongo, Karisimbi en Kirotshe. Deze actie werd mede mogelijk gemaakt dankzij de vele giften voor de gezamenlijke campagne van het Christelijk Noodhulp Cluster in februari. De hulp richtte zich op gezondheidszorg, schoon drinkwater en hygiëne, voedselzekerheid, kinderbescherming en financiële steun aan gezinnen.

Gezondheid en hoop in Bujovu
In de wijk Bujovu speelt het gezondheidscentrum een belangrijke rol. Gemeenschapswerker Mugeni vertelt: “Ik informeer families over ziekten en vertel dat medische zorg voor kinderen gratis is. Vrouwen die vroeger thuis bevielen, komen nu naar het gezondheidscentrum.”
Hoofdverpleegkundige Philippe ziet hoe trainingen verschil maken: zorgverleners herkennen sneller ziekten als cholera. Dankzij een betere watervoorziening nam het aantal cholerapatiënten af. Voor moeders zoals Anuarite is dit van levensbelang: “Mijn dochter werd plotseling ziek met hoge koorts. De verpleegkundigen hielpen direct. Nu weten we hoe we ziektes kunnen voorkomen.”

Schoon water
Toen M23 Goma innam, viel de publieke watervoorziening uit. Gezinnen moesten uren lopen of zelfs naar Rwanda om water te halen. Inmiddels voorziet het consortium dagelijks in 40.000 liter schoon drinkwater. Marceline vertelt: “Vroeger deden we een hele dag over één jerrycan. Nu hebben we dagelijks schoon water.” Schoon drinkwater beschermt duizenden mensen tegen ziekten en geeft hen waardigheid terug.

Levens opnieuw opbouwen
Voor gezinnen die terugkeren, betekent thuiskomen vaak: opnieuw beginnen. Huizen en bezittingen zijn verloren gegaan. Met steun in de vorm van kookgerei, waterjerrycans en financiële hulp via mobiele telefoons kunnen families hun leven weer opbouwen. Cécile van Red een Kind legt uit: “Met contant geld en een telefoon kunnen families zelf beslissen waaraan ze het besteden. Voor school, zorg of een eigen bedrijf.” Moeder Georgette koos ervoor om pootaardappelen te kopen: “Met dit geld kan ik weer landbouw beginnen en de toekomst van mijn kinderen verbeteren.”

Kinderen eerst
Kinderen zijn het meest kwetsbaar in dit conflict. Ze raken door wat ze meemaken getraumatiseerd. Ze moesten opnieuw vluchten of werden zelfs gerekruteerd door gewapende groepen. Dankzij speciale kinderprogramma’s zijn er veilige speel- en leerplekken waar zij weer tot rust komen. Een vader vertelt opgelucht: “Mijn kinderen komen weer blij thuis. Ze zijn rustig en niet meer bang.”

Vooruitkijken
De noden blijven groot. Cholera vormt nog steeds een bedreiging en veel gezinnen hebben geen middelen om terug te keren naar hun akkers. Poppy, landendirecteur van Tearfund DRC: “We blijven naast de mensen staan en helpen waar we kunnen. Dankzij de steun van de Dutch Relief Alliance en donateurs wereldwijd is er verschil gemaakt.”

Hoop en steun
Tussen 7 februari en 6 augustus 2025 ontvingen duizenden mensen in en rond Goma:

• Schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen
• Medische zorg
• Voedsel en kookgerei
• Cash-hulp voor gezinnen
• Bescherming en zorg voor kinderen

Met jouw steun kan Red een Kind, samen met partners, blijven zorgen voor kinderen en gezinnen die alles kwijt zijn.
[button_primary link=”https://www.redeenkind.nl/noodhulp-oost-congo/” target=”_self”]Help mee en geef hoop in Goma[/button_primary]

In juni waren onze programmamanagers een week in Nederland. We vroegen elk van hen om een verhaal van een kind te delen dat hen is bijgebleven. Collega Oliver Michael uit Zuid-Soedan vertelde een verhaal dat ons diep raakte. Een verhaal dat laat zien waarom we doen wat we doen.

In een vergeten dorpje in west Equatoria in Zuid-Soedan wordt een jongen geboren in de schaduw van oorlog. Hij woont in een hut gemaakt van modder en loopt op blote voeten. Schoenen, daar kan hij alleen van dromen. Elke ochtend loopt hij kilometers naar school. Hij heeft geen pen, geen papier, en geen schooltas. Schoolboeken kunnen zijn ouders niet betalen. Daarom schrijft hij zijn antwoorden op de stoffige grond van de school. Toch is hij de beste leerling van de klas. 

 Helaas blijken de schoolregels belangrijker. Omdat hij geen schooluniform heeft, mag hij geen toetsen meer maken. Regelmatig wordt hij naar huis gestuurd. Daarom gaat hij helpen in de landbouw: hij verbouwt cassave en maïs. Als hij twaalf jaar is, vraagt hij zijn moeder om alcohol te brouwen van de gewassen, zodat hij een schooluniform kan kopen. 

Net als het leven van de jongen er hoopvoller uit begint te zien, maakt de oorlog alles kapot. Het regent bommen. Hij en zijn familie vluchten de jungle in, verstoppen zich onder bomen en lopen dagenlang, doodsbang en moe, richting DR Congo.  

In DR Congo vindt de jongen geen rust, maar honger. Hij werkt veel op het land om cassave te verzamelen. Zijn leergierigheid blijkt zijn houvast. ’s Avonds leest hij bij het kampvuur uit kapotte schoolboeken. Als hij zestien jaar is, smeekt zijn moeder hem om te trouwen. Niet voor de liefde, maar om financieel overeind te blijven. Hij zegt ja, op één voorwaarde: ‘Ik wil blijven studeren.’ 

Als hij in DR Congo ook niet naar school kan, besluit de jongen in 21 dagen naar Oeganda te lopen. Daar klopt hij twee jaar lang op gesloten deuren. Uiteindelijk biedt de Oegandese overheid hem een studiebeurs aan, maar halverwege zijn studie wordt deze stopgezet. Toch geeft hij niet op. Hij krijgt de kans om een studie te doen in de mechanica van motorvoertuigen. Drie jaar lang repareert hij motoren. Daarna krijgt hij zelfs nog een studiebeurs aangeboden. 

Maar er is binnenin de jongen iets veranderd. Om hem heen ziet hij de gebrokenheid van de mensen, het trauma en de hopeloosheid. Er zijn meer kapotte mensen dan kapotte auto’s. Daarom besluit hij sociaal werker te worden. Hij behaalt een bachelorsdiploma in Sociale Ontwikkeling en daarna een masterdiploma in Milieubeheer en Afrikaanse studies aan een van ’s werelds beste universiteiten in Parijs. 

Deze jongen, die ooit op blote voeten liep en niet welkom was op school, dat ben ik.
Ik ben de eerste in mijn familie die naar school ging en een diploma behaalde en de eerste die kon dromen over meer dan overleven. Maar ik ben niet vergeten waar ik vandaan kom. Daarom ondersteun ik kinderen in Zuid-Soedan. Mijn verhaal is een getuigenis van wat er mogelijk is als kinderen gezien, gesteund en gehoord worden. 

Mijn naam is Oliver Michael, en ik ben het kind dat weigerde om op te geven.  

In Pibor, Zuid-Soedan, is cholera uitgebroken. Deze levensbedreigende ziekte verspreidt zich snel onder kwetsbare gezinnen die geen toegang hebben tot schoon drinkwater en goede gezondheidszorg. Inmiddels zijn er al zeker 155 doden gevallen.

Red een Kind is direct in actie gekomen.
Via onze peuter- en kleuterscholen en zelfhulpgroepen geven we extra voorlichting over hygiëne, het gebruik van waterzuiveringstabletten en het voorkomen van verdere verspreiding. Ook sluiten we aan bij de vaccinatiecampagne van de lokale overheid.

Maar: we hebben uw hulp hard nodig. Met uw steun kunnen we meer kinderen en gezinnen bereiken voordat het te laat is.

Doneer nu via het Noodfonds en help levens redden.

De eerste keer dat ik Mercy en haar kinderen ontmoette, was in 2022 op het afgelegen platteland in Kenia. Haar uitdrukkingsloze blik, de kleintjes die zich stil aan haar vastklampten. Ik vergeet het nooit meer. In haar huis mocht ik haar interviewen. Binnen was het donker en kaal. Geen meubels, geen visgraat vloer, geen gezelligheid aan de muur. Voor iemand als ik, die houdt van interieur en warmte in huis, kwam dit hard binnen. Mercy zat op een leeg krat, het enige ‘zitmeubel’. Het was om moedeloos van te worden. Ik vroeg waar ze sliepen. Ze wees me een hoek tegenover een open vuur. Geen bed, geen deur, geen gordijn. Alleen maar een hoopje kleden op de grond …

Het was mijn eerste reis voor Red een Kind. Mijn eerste échte kennismaking met de werkwijze van een dorpsprogramma. En ik dacht: Hoe groeit iemand hier uit armoede? Helpen we op deze manier kinderen écht?

Lachen
In de zomer van 2024 mocht ik Mercy opnieuw bezoeken. Ik was benieuwd of er iets veranderd zou zijn? Wat ik aantrof, raakte me diep maar nu op een heel andere manier. Voor haar huis zat Mercy maïs te pellen. Een kip scharrelde rond, de kinderen speelden vrolijk om haar heen. En Mercy? Ze straalde. Ze lachte toen ze me zag, sprak openhartig en toonde veel meer energie. Haar oudste dochter, die eerder bij familie woonde, was weer thuis. Want Mercy kan nu zelf het schoolgeld betalen.

Trots vertelde ze over haar mais, die ze zelf verbouwt achter haar huis. Over de steun van haar zelfhelpgroep. Over hoop: “Het is niet altijd gemakkelijk, maar mijn kinderen gaan nu allemaal naar school. Dat geeft hoop.”
Het huis is van binnen nog steeds hetzelfde. En toch is alles anders. Want Mercy zelf is veranderd. Ze heeft hoop en kracht voor de toekomst. En haar kinderen? Ze eten beter, ze leren, ze lachen.

Drie keer zoveel
Soms vraag je je af of het wel helpt. Of het werk wat we doen echt verschil maakt. Maar dan ontmoet je Mercy en haar kinderen.
In onze strategische periode 2021–2024 was het doel: Meer impact voor meer kinderen. En dat is gelukt. In 2024 bereikten we meer dan drie keer zoveel kinderen als in 2020. Drie keer zoveel! In landen als Burundi, DR Congo, India, Kenia, Malawi, Oeganda, Rwanda, Somalië en Zuid-Soedan zien we het verschil dankzij onze werkwijze in de programma’s.

Mercy en haar kinderen zijn daar één van de vele voorbeelden van. En ik? Ik voel me dankbaar dat ik haar verhaal mag delen. Want het hééft zin. Drie keer meer kinderen!

Marian Heek is teamleider Communicatie van Red een Kind

Lees hier alles over onze impact: redeenkind2024.inzine.nl

Laatst stond ik onder een boom in een afgelegen dorpsgemeenschap in Malawi. Geen klaslokaal, geen schoolbanken, maar wél een leerkracht vol passie en nieuwsgierige kinderen. Zulke momenten raken me diep. Helemaal nu de wereldwijde steun voor ontwikkelingssamenwerking afneemt.

Nederland bezuinigt flink op ontwikkelingssamenwerking. En in de VS verdwijnt een groot deel van USAID, jarenlang een belangrijke steunpilaar van hulporganisaties. Wat betekent dat? De gevolgen klinken misschien abstract, maar ze zijn meer dan ooit voelbaar en tastbaar. Elk project dat moet stoppen, betekent voor mensen in kwetsbare situaties dat kansen verdwijnen: een moeder zonder medische zorg, een gezin zonder inkomen, een kind zonder onderwijs en eten. Mensenlevens zijn letterlijk in gevaar!

In Malawi groeien veel kinderen op in moeilijke omstandigheden. Maar liefst veertig procent van de bevolking lijdt honger. Ouders staan dagelijks voor een hartverscheurend dilemma: thuisblijven bij hun kinderen en geen inkomen hebben, of werken en hun kinderen alleen achterlaten. Hierdoor groeien veel kinderen onder de zeven jaar op zonder goede zorg en zonder de mogelijkheid om naar school te gaan.

Elk kind verdient een veilige toekomst
Als Red een Kind geloven we dat ieder kind een uniek geschenk van God is. Samen kunnen we deze kinderen een kans geven om écht kind te zijn. Dat doen we door ouders en gemeenschappen te ondersteunen en zorgen voor veilige plekken voor kinderen. Dat is belangrijk zodat kinderen gezond tot bloei kunnen komen.

Zoals Isobel uit een van onze dorpsprogramma’s in Malawi. Dankzij de steun van Red een Kind kan zij nu zorgeloos naar school, spelen met haar vriendinnen en dromen over de toekomst. Haar leven veranderde toen haar moeder werd ondersteund en leerde hoe ze voor een stabiele en veilige thuisomgeving kon zorgen. Nu is er ook nog meer voedsel in huis dankzij genoeg inkomen. Isobel kan nu écht kind zijn.

Jouw hulp maakt het verschil
Met jouw steun kunnen we meer kinderen zoals Isobel helpen. Samen zorgen we ervoor dat zij niet langer alleen thuis zijn, maar een veilige plek hebben om te leren en te groeien. Met voor ouders voldoende ondersteuning om hun hun inkomen te vergroten zodat ze niet langer voor die onmogelijke keus hoeven staan om hun kind alleen achter te laten.

Heel concreet doen we dat door:
-boerengezinnen training te geven over kinderrechten;
-ouders in de zelfhulpgroepen cursussen geven over opvoeding van kinderen;
-vrijwilligers trainen voor het kinderbeschermingscomité.

Help ook mee en laat de kinderen in Malawi écht kind zijn via: Doneer nu – Red een Kind

In het oosten van DR Congo zijn de afgelopen weken door de gevechten tussen het regeringsleger en de rebellengroep M23 duizenden mensen hun thuis ontvlucht. Een van de plekken waar zij tijdelijk onderdak vinden, is een basisschool vlakbij Goma. Deze school is omgebouwd tot een opvanglocatie voor 176 ontheemde huishoudens.

In de school schuilen kinderen, waaronder 55 meisjes, en volwassenen, waarvan 35 vrouwen. Red een Kind biedt hier in samenwerking met UNICEF noodhulp aan. We ondersteunen kinderen met psychosociale activiteiten via mobiele kindvriendelijke ruimtes en zorgen voor bescherming en begeleiding van alleenstaande en gescheiden kinderen en hun families.

Hulp voor moeder en kind
Op vrijdag 7 februari 2025 vond er een bijzondere gebeurtenis plaats op de opvanglocatie. Een 35-jarige vrouw, moeder van acht kinderen, beviel in het klaslokaal waar zij samen met haar gezin schuilde voor het geweld. Het was geen gemakkelijke bevalling. De baby kwam met complicaties ter wereld en werd met spoed overgebracht naar het gezondheidscentrum van Mubi, waar een mobiel team noodhulp verleende. Gelukkig zijn zowel moeder als kind na intensieve zorg nu stabiel en weer terug in de opvanglocatie.

De vrouw, die eerder met haar gezin moest vluchten uit Masisi, heeft een lange en moeilijke reis achter de rug. Ondanks alles sprak ze haar diepe dankbaarheid uit voor de steun die ze heeft ontvangen: “Ik weet niet wat we zonder deze hulp hadden moeten doen.”

Dankzij de steun van onze donateurs kunnen wij kwetsbare gezinnen zoals deze blijven helpen. Maar de nood blijft groot en de situatie kritiek. Help mee en steun onze noodhulpcampagne om levens te redden in Goma en omstreken. Samen maken we een verschil.

[button_primary link=”https://www.redeenkind.nl/noodhulp-oost-congo/” target=”_self”]Geef voor noodhulp[/button_primary]

“Ik ben vanmorgen vroeg om zes uur de grens over gestoken. Toen ging de grens tijdelijk open, gisteravond heb ik daar al uren zitten wachten maar vandaag mocht ik gelukkig Rwanda in.”

Aan het woord is Pascal, onze collega uit DR Congo die woensdag Goma wist te ontvluchtten, daar is de situatie nog zeer chaotisch nadat rebellenbeweging M23 de stad zondag 26 januari binnenviel. Pascal deelt zijn ervaringen met ons.

“Goma is in totale chaos en crisis, er wordt op heel veel plekken nog gevochten. M23 heeft de hoofdwegen in handen maar in de wijken wordt er nog uitgebreid gevochten. Er zijn (burger)milities die Goma verdedigen en veel wapens hebben. De gevechten zijn overal en mensen zijn in paniek. Er is geen controle meer en geen bescherming. Alle publieke voorzieningen liggen plat en niemand weet nog wie het voor het zeggen heeft. Sinds afgelopen vrijdag is er geen water, elektriciteit of internet in de stad, daarom is het heel moeilijk om in contact te blijven met familie, vrienden en collega’s.

Rondom mijn huis werd fel gevochten en ik durfde niet te kijken, ik verstopte me in mijn huis en bleef bidden dat het zou ophouden. Vanaf mijn balkon zag ik hoe de winkels in mijn straat werden geplunderd. Er lagen doden en gewonden op straat, die soms worden weggehaald en naar het ziekenhuis worden gebracht. Maar daar zijn ook nauwelijks voorzieningen en de mortuaria zijn overvol.

Gistermiddag was het iets rustiger en durfde ik mijn huis te verlaten. Ik ben uren bezig geweest om de stad te verlaten en richting de grens te trekken. Dat was zenuwslopend, maar ik durfde ook niet in Goma te blijven. Mijn familie woont in een andere stad en daar wil ik naar toe, ik was de enige van mijn familie die nog in Goma zat. Pas vlakbij de grens kon ik mijn telefoon opladen en had ik weer bereik. Toen liet ik mijn familie weten dat ik het gehaald had. Veel mensen vluchten naar de grens in overvolle vrachtwagens, de situatie is heel chaotisch.

De kinderen in Goma lijden het meest, velen hebben geen ouders die voor ze zorgen. Ze doen mee aan plunderingen in de hoop iets te eten te krijgen. Ze kunnen nergens schuilen en lopen groot gevaar want op straat worden veel mensen doodgeschoten. Ook worden kinderen verkracht en geslagen als ze in handen van milities vallen. Omdat er geen bescherming is worden ook veel vrouwen en meisjes verkracht door verschillende groepen, ze kunnen zich op geen enkele manier verdedigen.

De prijzen voor voedsel zijn meer dan verdubbeld en veel winkels zijn gesloten, het eten dat nog beschikbaar is kan je alleen kopen als je geld hebt. De meest kwetsbare groepen, zoals kinderen, krijgen vaak niets.

De kinderen in Goma zijn in groot gevaar, ze zitten op straat, worden niet beschermd, zijn ondervoed en ziek. Ze zijn getraumatiseerd door alles wat ze hebben gezien en meegemaakt. We moeten voor hen opkomen want hoe eerder we voor hen kunnen zorgen, hoe beter het is. Ze hebben recht op onze bescherming en hulp, zij zijn onze toekomst.”

Pascal is medewerker van Red een Kind in DR Congo

[button_primary link=”https://www.redeenkind.nl/noodhulp-congo/”]Geef voor noodhulp[/button_primary]